Mafia: Definitive Edition روایت و ساختاری وفادار به نسخه اصلی دارد ؛ موضوعی که قطعا نقطه قوت آن است. داستان مافیا تا حدی یادآور فیلم پدرخوانده است. این شباهت ارتباطی به کلیت داستان ندارد و مربوط به کیفیت آن است زیرا همانند شاهکار فرانسیس فورد کاپولا ، پس از گذشت سال‌ها نه تنها از ارزش‌هایش کم نشده بلکه همین حالا هم از اکثر بازی‌های اکشن دهه گذشته – حداقل از بعد داستان – درخشان تر عمل می کند.

داستان بازی به مانند نسخه‌ی اصلی، دقیقا از نقطه‌ای آغاز می‌شود که توماس قصد دارد از گذشته‌اش برای کارآگاه نورمن تعریف کند؛ این که چطور وارد مافیای خانواده‌ی دون سالیری شد و چه بلاهایی بر سر شهر و سایر گروه‌های مافیا و خلافکاران آورد. تیم توسعه‌دهنده از همان نقطه‌ی شروع تلاش می‌کند تا هر آن چه که در ذات توماس آنجلو، شخصیت اصلی بازی Mafia نهفته است را به مخاطب خود معرفی کند.

در طول بازی هم یک سری اتفاقات و سکانس‌ها سعی می‌کند تا تفاوت، رحم و بی‌رحمی‌های توماس را به تصویر بکشد تا از این کاراکتر، یک قهرمان ساخته شود اما استفاده از عناصر فسیل شده، اجازه نمی‌دهد تا آن طور که انتظار می‌رود کاربر با شخصیت توماس آشنا شود. اگر به دنبال کند و کاو در شخصیت توماس آنجلو باشید، تا اواخر بازی با کوله باری از سوالات بی‌پاسخ همراه خواهید شد.

از ایرادهای فنی که بگذریم، نوعی بلاتکلیفی در طراحی بازی نهفته است؛ این که Mafia: Definitive Edition باید به فکر تکرار اثری کلاسیک باشد یا باید در مقام یک بازی کاملا نو عرض اندام کند. با این حال، کلکسیونی از عناصر موفق و مکانیزم‌های لذت‌بخش، باعث می‌شود تا ایرادات فنی به چشم نیاید. با توجه به قیمت، هنوز هم ارزش دارد تا یکبار دیگر مشغول جرم و جنایت در لاست هیون شوید.

منبع:پردیس گیمhttps://bazime.ir/